بنـــــــــي آدم اعضـــــــــاي يکديـــــــــگرند!!!!!!!!!

معلم چو آمد! کلاس چو شهري فرو خفته خاموش شد. سخنهاي نا گفته در دلها به لب نا رسيده فراموش شد. معلم گفت:" بيا احمدک درس ديروز را بخوان. بگو تا ببينم سعدي چه گفت؟ " زجا جست احمدک و بند دلش از اين ناگفته حرف ناگه گسست. به لکنت بيافتاد و گفت:

بنـــــــــي آدم اعضـــــــــاي يکديـــــــــگرند کـــــــــه در آفرينـــــــــش ز يک گوهـــــــــرند

چـــــــــو عضوي بـــــــــه درد آورد روزگـــــار دگـــــــــر عضوهـــــــــا را نماند قـــــــــرار

تو کـــــــــه!... تو کـــــــــه...

واي يادش نبود! جهان پيش چشمش ســـيه روي شد. نداي محبت ز هر سو بلند گيرد؛ و نارفته در گوش شد.
معلم گفت به خوي گران:"مگر چيست فرق تو با ديگران؟ چرا احمدک کودنِ بي شعور نخواندي چنين درس آسان بگو؟؟

خدايا! چه ميگويد آموزگار؟؟ مگر نمي داند که اين در اين ميان بُوَد؟ فرق بين دارا و ندار.؟ که آنان به دامان مادر خوشند ولي... ولي من بي وجودش نهم سر به خاک. کنم با پدر پينه دوزي و کار؟ ببين! دست پُر پينه ام شاهد است.

معلم گفت: به من چه که مادر ز دستت داده اي؟ به من چه که دستت پُر از پينه است! رود يک نفر پيش ناظم که او به همراه خود يک فلک آورد.

احمدک چون اين سخنها را بشنيد ، ز چشمانش کور سوي دميد. به يادش آمد شعر سعدي و گفت :
تـــــــــو که از محنـــــــــت ديگران بي غمـــــــــي نشـــــــــايد که نامـــــــــت نهند آدمـــــــــي